bugün 1 mayıs için taksim’deydim… normalde, üç senedir 1 mayıs kutlamalarına katılmıyorum. bir nevi kişisel protesto… ancak bu defa, taksim için resmi izin verilince kararımı verdim. protestomu bir kez delmekle bir şey olmaz… zira, bir 33 yıl daha beklenirse taksim için, 60 yaşında olacağım… sabah erkenden kalkıp, unkapanı’ndan hareket eden kortejde tek kişilik yerimi aldım. ancak kortej bir türlü hareket etmiyor. bünye sabırsız… dedim ben münferit yürürüş yapayım. sallana sallana yürürken, ki bu mesafe unkapanı köprüsü ile hemen hemen odakule hizasına tekabül ediyor, kortejin en önüne geldiğimi farkettim. bir siyasi parti, burada isim vermek yanlış olur, kocaman bir bayrak yaptırmış. bayrağı sabitledikleri mekanizma çok ilginç, pimaş su borularından bir çerçeve yapıp yelken gibi germişler, altına da pimaşlardan ve tekerleklerden bir “araba” yapmışlar. bayrak öyle yürüyor. arkadan ittirilerek. baktım ki zorlanıyorlar, emekçi dayanışmasıdır deyip el attım. tin tin koca bayrağı itekleye itekleye ilerliyoruz. ben onları tanımıyorum, onlar beni. kafamı bir çevirdim, koca kortej arkamızda. biz taksim’e dayanmışız… bu şekilde taksim’e ilk ayak basanlardan biri oldum… yanımda kadrolu fotoğrafçı gezdirmediğime hayıflandığım anlardan biri… taksim meydanı, önde bendeniz, gazeteci, islam araştırmacısı kaan göktaş, arkada onbinlerce kişilik kalabalık…

hepinizin 1 mayıs’ı kutlu olsun efendim…